Á svo einfaldann og augljósann hátt, áttaði ég mig á því hversu ljúft líf mér hefði tekist að skapa. Ég var orðinn minn eginn herra ef svo mætti kalla, undir engum var eg kominn og gat haft mína henntusemi dag hvern. Með brosi á vör og gleði í hjarta hugsaði eg til þín, hugsaði um það hve ljúfar stundir við egum og hversu mikið vantar á nærveru mína er þú ert ekki nærri mér. Ég virðist gleyma öllu því liðna en þó ekki, því bæði tími og staður er mér svo augljós og augnablikið sem eg er að upplifa fyllir öll mín skilningarvit og veitir mér þá fullnægingu að eg gleðst yfir því hversdagslega. Ég tek mér sópinn í hönd og sópagólfið, vaska upp og set í tösku íþrótta gallann, svo ég geti nú gengið út tímalega í morgunsárið, því ég mun hitta þig.
Ég var skindilega örlítið ráðviltur yfir því sem eg er að hugsa, er þetta virkilega raunin, hlakkar mig til að hitta þig, legg eg meira á mig, bros mitt sígur og hugsun mín hættir öllu flögti rétt eitt augnablik. Ég þarf að hugsa skírt, hvað er að gerast, brosið kemur að nýju og ég átta mig á því að lífið er til þess fallið að njóta þess. Það ættla eg að gera, ég ættla að vaska upp og gera smoothie. Ég verð þreittur í fyrramálið en ég verð glaður í hjarta mér, með bros á vör og opinn fyrir uppátækjum dagsins. Góða nótt ÞÚ!
Hæ, hugsið ykkur, ég er enn þá hér. Lífið gengur sinn vana gang með sólar upprás og sólsetri. Undafarnir dagar hafa enkennst af frekar mikilli einveru og upplifun á mis áhrifamiklum tittlum amrískrar kvikmyndasögu, skrifun nokkurra ljóða og einstaka flettingar í skólabókum. Veikindi hafa legið yfir og sett alvarlegt strik á líf mitt en nú sé ég framm á að ég mun þrátt fyrir það geta mætt að nýju að fullu í skólann. Í söngskólanum standa nú yfir stífar æfingar á óperunni Brúðkaup Figarós eftir Mozart og mun ég mæta á mína fyrstu alvöru æfingu fyrir hana í fyrramálið kl 9, kominn tími til. Óperan verður frymsýnd þann 3 febrúar í Langholtskirkju kl 15:00. Annars er einnig verið að undirbúa þessa dagana kirkjusöng sem mun fara framm næst komandi sunnudag, þann 27.jan kl.20:00, ég mund syngja einsöng í Breiðholtskirkju. Svo er nú vert að minnast aðeins á afrek Gunnars Traustasonar vinar míns. Hann oppnaði í haust skemmtistaðinn Apotek á gamla Apotekarahorninu í Austurstræti. Þar starfa ég ásamt honum og gengur það samstarf afskaplega vel eins og svo oft áður. Það er skemmst frá því að segja að staðurinn er líklegast einn heitasti staðurinn á landinu þessa stundina. Vel sóttur staður og alltaf þrumandi góð stemmning, meiraðsegja í röðinni. Ég er þar á barnum ásamt einvala liði af hörku duglegu fólki í öllum störfum og héðan og þaðan úr samfélaginu. Endilega láttu sjá þig á barnum hafir þú ekki nú þegar komið og þið sem hafið komið, ÞIÐ eruð ávallt velkomin aftur. Nó er á dagskránni framm í ágúst og því aldrei að vita nema ég riti eitthvað meira hér á síðunna.
þar til næst, berið virðingu fyrir náunganum, eingöngu þannig verður virðing á móti sýnd
Hæ allir saman. Það er komið nýtt ljóð, eða eginlega tvö ný. Get ekki alveg ákveðið hvort ég á að hafa það tví skipt eða ekki. Endi lega kíkið á það og öll comment vel þegin.
Það er liðið vel á kvöld, klukkan er ný slegin 12 að miðnætti. Úti vakir frostþungur himinninn yfir þessum friðsæla og fagra bæ í útjaðri höfuðborgarinnar. Það er sem það hvíli aldargömul dulúð yfir þessum ellefuhundruð ára gamla bæ. Það eru fáir á ferli, einn og einn að týnast heim heftir heimsókn til gamalla vina, skemmti ferð til höfuðborgarinnar eða léttan sunnudags göngutúr um friðsæl gömulhverfi bæjarinns. Þar á meðal er skuggaklædd vera, dökkt eryfir henni þar sem hún lýður svo létt en feiki hratt um stíga bæjarins, hún leitast eftir því að skjótast eftir þröngum stígum á milli hús og jafnvel í gegnum einn og einn bakgarð. Það er eins og hún þekki hér hvern stein og hverja þúfu, því hvert spor er stigið af svo mikilli ákefð en þó svo létt að ekki má heyra nema léttan þyt í síðri yfirhöfninni sem slæst örlítið til við hvert fótmál. Á himnum má sjá til Tunglsins sem reynir að veita verunni sýn með því að dansa svo leikandi létt á milli skýjanna sem reyna jafnóðum að draga hulu fyrir tunglið og tefja þannig för verunnar. En allt kemur fyrir ekki og verann skíst ákveðið á milli húsanna og er nú komin út á opið svæði. Skyndilega má heyra í bifreið sem nálgast, hún er inn í hverfinu handan þessa opnasvæðis, þetta er samkomu svæði bæjarinns, hér hafa ýmsir viðburðir bæjarbúa verið haldnir í gegnum tíðina. Hér iðar allt af lífi yfir sumartímann, börn á leik, foreldrar á göngu og ungt fólk að uppgvöta ástina. Skyndilega er þögnin rofin með gríðalegu dekkja ýlfri og tilheyrandi sjónar spili þegar bifreið furstans er ekið fyrir hornið með rassaköstum og aksturslagi sem sést vanalega einungis á keppnisbrautum erlendis. Bifreiðin er skynilega stöðvuð á miðri götunni og út úr henni stíga tveir menn, hvor öðrum stærri og drungalegri, þeir seilast inn í bílinn og draga út úr honum mann, hann er látinn, hann hefur verið skotinn í höfuðið og það virðist hafa verið gert innan úr bifreiðinni því lítið gat er á eftur rúðunni og hún öll sprunginn út frá gatinu. Mennirnir draga hann út á flötina, andspænis verunni sem hafði staðnæmst við hinn enda þessa opna svæðis. Eftir að mennirnir settjast inn í bifreiðina aftur hleypur veran af stað til mannsins sem skilinn hafði verið eftir, veran sá fljótt að þetta var furstinn sjálfur, hún horfir í átt að bifreiðinni sem fer rólega afstað og staðnæmist svo, dökk aftari rúðan fer hægt niður og út kemur leðurklæddur handleggur með skammbyssu þétt á milli fingranna, skyndiilega er þríst á gikkinn og með það sama er þögn þessa friðsæla littla bæjars í útjaðri höfuðborgarinnar rofinn með blossa og gríðarlegum hvelli. Ég sé þetta enn fyrir mér, hvernig veran féll skyndilega en þó svo tignarlega niður á hnén um leið og bifreiðinni ver ekið með hraði á bott, hettan féll niður á axlir og það var þá sem ég sá hana, hún horfði til mín, ég gleymi því aldrei, hún var eins og engilli, svo fögur, hún hörfði beint í augun á mér eins og hún hefði alltaf vitað af mér þarna. Það var eins og hún væri ekkert hrædd, himinninn var orðinn heiður og tunglið baðaði hana geyslum sýnum er hún féll til jarðar. Það var sem sumarið hefði fallið fyrir hönd hins harða veturs. Ég var ekki nema 9ára þarna, ég hafði stolist út til þess að sækja boltann sem ég hafði gleymt þarna fyrr um daginn. Sautján árum síðar á þessum degi, hér á opna svæðinu við ráðhústorgið lá Hershöfðinginn fallinn ásamt sínum nánustu mönnum, ég stóð nærri og hendur mínar voru ataðar blóði, ég féll á knén og við fætur mér lá liljan mín fagra, sú ástkæra mær sem bar ávöxt okkar beggja undir belti sér. Hún horfði upp til mín og á vanga hennar féll eitt tár og af vörum hennar mátti ég lesa hennar síðustu orð: " segðu mína sögu, segðu þína sögu, segðu okkar sögu, þannig mun ég enn fá að lifa". Nú heilu ári eftir þennan sorgar atburð, stend ég hér frammi fyrir ykkur, þjóð minni, vinum mínum og fljölskyldu. Ég er hingað kominn til þess að segja ykkur þessa sögu, söguna sem hófst á svo örlagaríkan hátt þetta haust kvöld þegar ég var einungis á nýjunda ári. Þetta er sagan hennar, sagan mín, sagan okkar og saga okkar allra................
Þetta er hún Tinna Árnadóttir. Það er ekkert svo langt síðan ég kinntist henni en uppfrá þeim degi sem ég sá hana fyrst og þar til núna, hef ég stöðugt verið að kinnast henni betur. Jú því það er nú ekki svo auðvelt að sjá í geknum hana í fyrstu. Hún er virkilega hress stúlka með milka útgeyslun og og leynir afskaplega mikið á sér. Og jú ástæðan fyrir því að ég segi það er að þegar ég sá hana fyrst var hún afar hress og mannblendin. Ég var staddur í Langholtskirkju að gera mig kláran til þess að syngja á kinningar tónleikum vegna Rússlandsferðar sem ég var að fara í. Ég hélt í fyrstu að þarna væri ung stúlka að sjá um húsnæðið. Svo um kvöldið þegar heim var komið gat ég ekki um annað hugsað en þessa stúlku og fór því að kanna aðeins í kringum mig hver hún gæti verið. Þá fór nú aðeins að draga frá sólu og kom þá í ljós hún hafði nú verið stödd í kirkjunni til þess að njóta tónleikanna og ekki nóg með það, heldur hafði hún áður verið meðlimur í Óperukór Reykjavíkur, þeim sama og ég er nú meðlimur í. Mér tókst nú fljótlega að hafa upp á henni sálfri og hafa við hana samband. Ég fór þá mjög fljótlega á nemanda tónleika Tónlistarskólans í Reykjavík, þar sem hún var að syngja í kvintet úr Brúðkaupi Figaros. Þar fór hún með hlutverk þjónustu stúlkunar Susönnu. Þessu hlutverki skilaði hún svo vel af sér og á þann veg að hún var mjög trúverðug í sýnu hlutverki. Að þessu hreifst ég mjög og hlakkaði mikið til að fá að sjá hana syngja að nýju. Það var svo ekki fyrr en núna í vor að ég fékk að sjá og heyra hana syngja að nýju. Þá var hún komin á svið Íslensku Óperunnar, á vegum Óperustúdíós Íslands í ein þáttungs óperunni Systir Angelica og þar í hlutverki nunnu. Þarna sýnir hún yfirburðar hæfileika á sviði leiklistarinnar með því að ná að telja okkur trú um að hún geti verið nunna. Verkið er í stórum dráttum ( ekki þó hjá nunnunum ) kórverk en þó eru þarna miklar og stórar aríur sem ná að heilla áhorfendur uppúr sætum sýnum. Tinna Árnadóttir syngur að mestuleiti með kórnum en þó klittir í nokkrar sólo settningar sem hún skilar líka með sýnum sóma og glæsibrag. Stór- ( þrátt fyrir að vera lávaxin ) -glæsileg og efnileg söngkona hér á ferð sem er í þann mund að leggja loka hönd á nám sitt við Tónlistarskólann í Reykjavík. Hún á markt gott í væntum haldi hún svona áfram. Ég stend með henni alla hennar leið.
